Het is weer zover. De meeste winkels blijven na Paaszaterdag dicht. We mogen niet verder toeren dan tien kilometers om onze woonplek en volgens de Franse president kunnen/moeten we erop blijven vertrouwen dat het binnenkort beter gaat. Over een paar weken moet duidelijk worden of deze maatregelen helpen. Het is niet anders. Klagen helpt niet, de moed erin houden wel. Wat een zegen is het dan om middenin het natuurschoon van het Franse platteland te mogen wonen. Om ‘s morgens de deur open te zwaaien en met mijn vierpotige vriendin naar buiten te kunnen wandelen. Een rondje lopen over de camping, ondertussen slurpend van een dampende beker koffie. Aan de andere kant van de landweg begroet de haan van de buurvrouw elke nieuwe dag met hetzelfde enthousiasme, terwijl de koekoek ergens verstopt in het bos probeert over het gekraai heen te komen. In de vogelhuisjes op het kampeerveld, die her en der in de bomen hangen, wordt hard gewerkt. Alsof er niets aan de hand is….

‘Op mijn verontruste opmerking dat hij dat onmogelijk in zijn eentje kon keek hij me met een veelzeggende blik aan waardoor ik onmiddellijk wist dat ik het (paas)haasje was.’

Aan de zijkant van de camping staat de grote schuur er verlaten bij. Het laatste wat Jos bouwde. Vorig jaar om deze tijd werkte hij de buitenkant af met smalle latjes. Ik kan er niet langs lopen zonder met een lach en een traan naar het dak te kijken. Bijzondere en bizarre herinneringen bewaar ik daar aan. Aan dat dak van ijzeren platen. Na een lange regenperiode toverde de Franse weerman eindelijk een paar mooie dagen op de weerkaart zodat er weer eens buiten gewerkt kon worden. De nieuwe schuur afmaken stond bovenaan het verlanglijstje van Jos. Een prachtige zondag lag voor ons. Zo eentje waarvan ieder verstandig mens geniet vanuit een makkelijke stoel. Lekker plekje uit de wind. Zo had ik mij onze zondag voorgesteld. Jos daarentegen vond het een bij uitstek geschikt moment om de schuurklus af te maken. Het dak moest nu gelegd worden. Op mijn verontruste opmerking dat hij dat onmogelijk in zijn eentje kon keek hij me met een veelzeggende blik aan waardoor ik onmiddellijk wist dat ik het (paas)haasje was. Met de stellige belofte van pannenbier in het vooruitzicht ging ik overstag, benieuwd hoe hij met mijn bescheiden krachten uit de voeten zou kunnen. Er zijn van die bijzondere mensen die een oplossing vinden voor elke situatie en voor elk probleem. Jos was er zo een. Hij had hier duidelijk over nagedacht. Gehuld in oude kleren, petten en beschermende handschoenen gingen we aan het werk. De meester in het bedenken van technieken voor ingewikkelde klussen kwam met een procedure waar geen speld tussen te krijgen was. We stonden elk aan het uiteinde van een lange ijzeren golfplaat. Het was mijn taak om, voorzien van een stok waarop een plank was geschroefd, het voorste stuk naar boven te drukken tot net op de dakrand. Jos balanceerde het andere uiteinde op zijn hoofd en hield hem in evenwicht met zijn handen. Op zijn commando drukte ik de plaat naar boven terwijl hij snel naar voren liep met de plaat op zijn hoofd, zijn armen uitstrekte en zo het ijzeren gevaarte het dak op duwde. Om niet verpletterd te worden tegen de wand was het wel handig op tijd opzij te duiken. Nee, er zijn gelukkig geen foto’s van en het waren maar zeven platen.

Wat zal het fijn zijn om straks weer vakantiegangers te mogen ontvangen. Daar kunnen we ons nu al op verheugen. Op de camping hangt zo’n ragfijne groene sluiter over de bomen, het nieuwe leven. De reserveringen komen zoetjesaan binnen, natuurlijk onder voorbehoud omdat niemand in de kristallen bol kan ontdekken hoe het verder gaat. Toch ziet het er hoopvol uit en blijf ik vertrouwen op het aanbreken van betere tijden. Klagen helpt niet, de moed erin houden wel.